Τέλος προβολής ... για τα θερινά τα σινεμά του Ηρακλείου

“Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες τα θερινά τα σινεμά ...” τραγουδούσε ο Λουκιανός και σου ' ρχονταν , μυρωδιές απο γαζίες και γιασεμιά και απο γειτονιές όπως θα λεγε και ο ποιητής.

Στο σήμερα, θερινός κινηματογράφος στο Ηράκλειο, έχει απομείνει πια μόνο αυτός ο δημοτικός που λειτούργησε τα τελευταία χρόνια στη Πύλη Βηθλέεμ απέναντι απο το Πανάνειο.

Αφού ο τελευταίος των Μοϊκανών, το σινε – Παλλάς, αυτός ο πανέμορφος χώρος με τα τραπεζάκια και τις μπουκαμβίλιες, “κάτω απο το Καπετανάκειο” , όπως συνηθίζουμε να λέμε, ιδιοκτησίας του “σινεμανθρώπου” κου Ορφανουδάκη, εδώ και ένα- δυο χρόνια ήδη δεν ανοίγει πια τα καλοκαίρια και δεν προβλέπεται ν ' ανοίξει και το φετινό καλοκαίρι

Θερινός κινηματογράφος βέβαια οφείλουμε να πούμε, σταθερά και μάλιστα δωρεάν, λειτουργεί στις Αρχάνες.

Επίσης σε θερινό σινεμά μετατρέπεται περιστασιακά το υπαίθριο θεατράκι του γνωστού συγκροτήματος κινηματογράφων δυτικά του Ηρακλείου στην Αμμουδάρα.

Στην Ευρώπη τα θερινά σινεμά πάνε πολύ καλά και μάλιστα πριν λίγες μέρες βγήκε και μια σχετική λίστα απο τον Guardian , όπου στην 4η θέση Πανευρωπαϊκά στα καλύτερα είναι το Σινέ Παρί στη Πλάκα και στην 8η το Σινέ Καμάρι στη Σαντορίνη, που πάνε πολύ καλά και εισπρακτικά.

Δεν είναι όμως μόνο θέμα επιχειρηματικό, καθώς όπου λειτουργούν θερινά σινεμά όπως είπαμε καταγράφουν καλά αποτελέσματα αλλά και τεχνικό ,όπως μας είπαν εμπειρογνώμονες του χώρου.

Δεν υπάρχουν πρόσφοροι κατάλληλοι χώροι, ενώ καθώς η εποχή του “ ρίξε κάρβουνο” και “βάλε γράμματα χασάπη” έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και σήμερα απαιτείται ειδική υποδομή, αφού οι προβολές γίνονται με προτζέκτορα και οι ταινίες έρχονται πια όχι στη γνωστή μπομπίνα αλλά σε σκληρό δίσκο

Ωστόσο κάποτε στο Ηράκλειο και τα θερινά σινεμά μαζί με την πληθώρα των κινηματογράφων γνώρισαν μεγάλες δόξες και πληθώρα απο σινεφιλ κοινό

Η μεταπολεμική περίοδος χαρακτηρίζεται από ραγδαία αύξηση στην παραγωγή και θέαση ταινιών. Ο κινηματογράφος καθιερώνεται ως το κυρίαρχο μαζικό θέαμα και αυτή η τάση χαρακτηρίζει και το Ηράκλειο, όπου θα κορυφωθεί και θα παρακμάσει μέσα στη δεκαετία του 1970.

Κατά τη δεκαετία του ’50 χτίστηκαν οι πρώτες καινούριες κλειστές αίθουσες, ο «Κρόνος» το 1955, o «Απόλλων» το1956 και το «Αστόρια» το 1958.

Οι υπόλοιπες κινηματογραφικές επιχειρήσεις που ξεκίνησαν να λειτουργούν εκείνη την περίοδο ήταν θερινοί κινηματογράφοι που ξεπηδούσαν με μεγάλη συχνότητα στις συνοικίες της πόλης. Την περίοδο 1950-’70 άνοιξαν κατά μέσο όρο 8 κινηματογράφοι ανά δεκαετία, η πλειοψηφία των οποίων έκλεισε μέσα στην εικοσαετία 1970-’90. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο τη χρονιά του 1970 λειτουργούσαν στο Ηράκλειο πάνω από 20 κινηματογράφοι, οι οποίοι το 1980 μειώθηκαν σε 11, το 1990 σε 10 και το 2000 σε 7.

Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, με τον αυξανόμενο ανταγωνισμό της οικιακής οπτικοακουστικής ψυχαγωγίας, τηλεόρασης και βιντεοταινίας, επήλθε η πτώση των εισιτηρίων και το συνεχόμενο κλείσιμο ολοένα και περισσότερων αιθουσών.

Στο Ηράκλειο καταγράφουμε λοιπόν παλαιότερα τους εξής θερινούς ...σινεμάδες:

- “Αίγλη” στη Παπαγιάννη Σκουλά , τέρμα Θερίσσου

- “Αντυάννα” , στις Πατέλες

-“Γαλαξίας “ , Ακαδημίας 96

-“Ηρόδοτος” , στη Δωδεκανήσου , στη Ν. Αλικαρνασσό

-“Κρόνος “ στη Νηρέως στο Πόρο (που ήταν και Θερινός)

-“Μαρίνα” στην Ιτάνου, Πατέλες

- “Ολύμπια “ στην πάροδο 62 Μαρτύρων – (με συρόμενη οροφή, που τον μετετρεπε σε θερινό)

- “Ορφεύς” - (επίσης με συρόμενη οροφή και με ... ερωτικές ταινίες )

- “Παλλάς “ - κάτω απο το Καπετανάκειο

-“Ρομάντικα” , Λευθεραίου και Πατρ. Φωτίου στο Μασταμπά

Μανώλης Δερμιτζάκης